Με πόνο ψυχής η μητέρα του μικρού Λεωνίδα ο οποίος μετά από δικαστική απόφαση μεταβεί στην Αμερική στο πατέρα του, ψάχνει απεγνωσμένα λύσεις για να μπορεί ο 5χρονος να γυρίσει στην αγκαλιά της αλλά και των φίλων του.
Πρόσφατα ο μικρός Λεωνίδας επικοινώνησε με τον στενό του φίλο, Δημήτρη. Οι δύο φίλοι συζήτησαν μεταξύ τους ενώ ο Λεωνίδας προσπαθεί ακόμη να καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί και δεν μπορεί να επιστρέψει πίσω στο σπίτι του και στην αγκαλιά της μητέρας του.
Σύμφωνα με την ανάρτησή της μητέρας του φίλου του Δημήτρη, ο Λεωνίδας ανέφερε με παράπονο στον φίλο του, ότι του λείπουν οι φίλοι του, το σχολείο του, το ποδήλατο του, το σκούτερ του αλλά και η οικογένεια του. Ο ίδιος θυμάται λεπτομερώς όταν πήγε στο Λούνα Παρκ με τον φίλο του Δημήτρη ενώ σε κάποια στιγμή του ανέφερε ότι δεν μπορεί να επιστέψει πίσω στο σπίτι του στην Κύπρο.
Να επισημάνουμε, επίσης, ότι στην προσωπική σελίδα που έχει δημιουργηθεί στο διαδίκτυο για συμπαράσταση προς τον πεντάχρονο Λεωνίδα, διευκρινίζεται ότι επιτήδειοι πίσω από ψεύτικα προφίλ προσπαθούν να αποσπάσουν χρήματα ισχυριζόμενη ότι τα χρήματα τα ζητά η μητέρα του Λεωνίδα, κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα καλώντας τους χρήστες να είναι προσεκτικοί.
Πριν λίγες ημέρες επίσης σε μια νέα ανάρτηση στην σελίδα συμπαράστασης διευκρινίζεται ότι μόνο οι προσευχές μας μπορούν να βοηθήσουν το μικρό μας Λεωνίδα, το μικρό αλλά ταυτόχρονα «τεράστιο» ήρωα μας! «Αυτό το μικρό παιδάκι, που τόσο άδικα, απάνθρωπα και «επιπόλαια», παρέδωσαν οι δικαστικές αρχές του τόπου μας, σε ένα άγνωστο. Ο Λεωνίδας από παιδί έγινε μεγάλος μέσα σε λίγες μέρες. Όσο περνούν οι μέρες, ο Γολγοθάς μεγαλώνει! Ο μικρός-μεγάλος Λεωνίδας μας, έχασε την ανεμελιά του, την ελευθερία της παιδικότητας του, την αθωότητα του, την ξεγνοιασιά του… Όλα τα όμορφα χαρακτηριστικά ενός μικρού παιδιού, μετατράπηκαν σε συνεχή ανησυχία, σε αγωνία, σε ατέλειωτα και αναπάντητα γιατί… Η ψυχούλα του αιμορραγεί, τα ματάκια του μετατράπηκαν από λιμνούλες χαράς σε δυο ταλαιπωρημένα ματάκια γεμάτα ερωτηματικά και πόνο…Να προσευχόμαστε όλοι , μέρα και νύκτα για το Λεωνίδα μας! Μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ!».
