Ένα περιστατικό σε δημοτικό σχολείο του Λουτρακίου έχει προκαλέσει έντονη συζήτηση στην εκπαιδευτική κοινότητα της Ελλάδας, της Κύπρου και την κοινωνία. Μια έμπειρη δασκάλα με 25 χρόνια υπηρεσίας κατήγγειλε στην Αστυνομία μαθητή της Α’ Δημοτικού, μόλις 6 ετών, ισχυριζόμενη ότι την άγγιξε στο στήθος, χαρακτηρίζοντας μάλιστα το παιδί «μελλοντικό βιαστή».
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Η αντίδραση της δασκάλας ξεπερνά κάθε παιδαγωγικό μέτρο και προσβάλλει όλους τους εκπαιδευτικούς που εργάζονται με γνώση και σεβασμό απέναντι στα παιδιά. Ένα 6χρονο παιδί, που ίσως εκφράζει την αγάπη του με λανθασμένο τρόπο αλλά χωρίς καμία κακόβουλη πρόθεση, στιγματίζεται με βαριούς χαρακτηρισμούς, ενώ η καταγγελία στην Αστυνομία δημιουργεί φόβο και αβεβαιότητα τόσο στο παιδί όσο και στους γονείς του.
«Δεν είναι όλα “σκάνδαλο”. Δεν είναι όλα “υπόθεση για τον εισαγγελέα”.
Και, κυρίως, δεν είναι όλοι “ένοχοι” – και πολύ περισσότερο ένας 6χρονος.»
Από την πλευρά των γονιών, η κατάσταση είναι σοκαριστική. Η αίσθηση αγωνίας και αδικίας είναι φυσική όταν βλέπουν το παιδί τους να αντιμετωπίζεται με τρόπο που δεν αντιστοιχεί στην ηλικία και την κατανόηση της παιδικής συμπεριφοράς. Η διδασκαλία σε δημοτικά σχολεία απαιτεί ψυχραιμία, παιδαγωγική αντίληψη και κατανόηση ότι η φυσική επαφή με οικεία πρόσωπα αποτελεί έκφραση στοργής και εμπιστοσύνης και δεν μπορεί να ερμηνευτεί αυτομάτως ως σεξουαλική πρόθεση. Η μετακίνηση της δασκάλας σε άλλο σχολείο δεν εξασφαλίζει ότι η υπερβολική αντίδραση δεν θα επαναληφθεί στο μέλλον. Το περιστατικό αναδεικνύει την ανάγκη για αυστηρότερη αξιολόγηση και εκπαίδευση των δασκάλων, ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται με σεβασμό και παιδαγωγική σοφία τις παιδικές συμπεριφορές και να συνεργάζονται με τους γονείς.
Το σωστό θα ήταν η δασκάλα να εξηγήσει στο παιδί με ήρεμο τρόπο ποια όρια υπάρχουν, χωρίς να καταφεύγει σε καταγγελία που δημιουργεί φόβο και αναστάτωση.
Τέτοια περιστατικά δείχνουν ότι η εμπειρία δεν αρκεί αν λείπει η παιδαγωγική κρίση. Η κοινωνία χρειάζεται δασκάλους που κατανοούν την ηλικία των παιδιών, που σέβονται τα όρια αλλά και την αθωότητά τους, και που προστατεύουν τα παιδιά χωρίς να προκαλούν επιπλέον τραυματισμό ή στιγματισμό. Έως μητέρα θεωρώ ότι οι εκπαιδευτικοί που δουλεύουν με μικρά παιδιά πρέπει να κατανοούν ότι η φυσική επαφή με άτομα που θεωρούν οικεία αποτελεί έκφραση στοργής και εμπιστοσύνης και δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως σεξουαλική πρόθεση.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, όταν προέκυπτε μια διαφωνία στο σχολείο, υπήρχε μια σχεδόν αυτονόητη σειρά. Πρώτα ο γονιός έπαιρνε τηλέφωνο τον δάσκαλο ή ζητούσε μια συνάντηση. Αν δεν έβγαινε άκρη, το επόμενο βήμα ήταν η διεύθυνση του σχολείου. Κι αν το θέμα συνέχιζε να «σέρνεται», τότε – και μόνο τότε – έμπαιναν στη μέση οι αρμόδιες υπηρεσίες.
Τελικά, τι άλλο μένει να ακούσουμε και να δούμε; Πότε θα ξαναδούμε την κοινή λογική και το μέτρο στην εκπαίδευση;
Παρόλο που η δασκάλα έχει μετατεθεί σε άλλο σχολείο, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το θέμα θα κλείσει εδώ. Όταν η ίδια αντιμετωπίζει την πιο μικρή κίνηση παιδιού, ακόμη και ένα απλό άγγιγμα στο πόδι, δεν αποκλείεται να το χαρακτηρίσει ξανά ως σεξουαλική παρενόχληση. Το γεγονός αυτό μας οδηγεί στο να διερωτηθούμε πώς έχει χαθεί το μέτρο και πώς η υπερβολή αντικαθιστά την παιδαγωγική κρίση. Αυτό το περιστατικό αναδεικνύει επίσης ότι ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός κάποια άτομα, ακόμα και με εμπειρία, δεν ξέρουν πώς να εξωτερικεύσουν σωστά τα συναισθήματα και την κρίση τους και καταλήγουν να «πολεμούν» αθώους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Οι αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών δεν είναι πολυτέλεια αλλά ανάγκη. Η κοινωνία χρειάζεται δασκάλους που καταλαβαίνουν την ηλικία των παιδιών, που συνεργάζονται με τους γονείς και που αντιμετωπίζουν με σεβασμό και παιδαγωγική σοφία κάθε παιδική κίνηση. Η συγκεκριμένη δασκάλα απέδειξε ότι δεν είναι κατάλληλη για να διδάσκει σε δημοτικό σχολείο και ότι η στάση της μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερο κακό από ό,τι ισχυρίζεται ότι θέλει να προλάβει. Τελικά, τι άλλο μένει να ακούσουμε και να δούμε; Πότε θα ξαναδούμε την κοινή λογική και το μέτρο στην εκπαίδευση; Αυτό το περιστατικό πρέπει να γίνει αφορμή για σοβαρή συζήτηση και επανεξέταση των πρακτικών σε όλα τα σχολεία κι’ ας είναι στην Ελλάδα που έγινε το περιστατικό, ώστε να προστατευθούν τα παιδιά και οι εκπαιδευτικοί που κάνουν σωστά τη δουλειά τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
