Η υπόθεση του ζευγαριού αστυνομικών δείχνει ξανά πόσο γρήγορα ξεχνάμε την ανθρωπιά και πόσο εύκολα χτίζουμε δικαστήρια από πληκτρολόγια
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ζούμε σε μια εποχή που δεν συγχωρεί. Ή μάλλον, συγχωρεί τα πάντα, αρκεί να μην φανούν δημόσια. Αν όμως ξεφύγεις και σε δει η κάμερα ή το κινητό, τελείωσες: είσαι ένοχος για πάντα. Η πρόσφατη υπόθεση του ζευγαριού αστυνομικών που έκαναν το αδιανόητο σε δημόσια θέα δείχνει ακριβώς αυτό. Μια πράξη που ακροβατεί ανάμεσα στη βλακεία και την ανευθυνότητα. Και τι έγινε μετά; Αντί να μείνει εκεί που πρέπει — στην πειθαρχική διαδικασία της υπηρεσίας τους — έγινε πρώτο θέμα, ανέκδοτο και viral σε χέρια «δικαστών» του καναπέ.
Η αλήθεια είναι ότι κανείς μας δεν είναι αλάνθαστος. Ίσως κάποιοι είναι απλώς πιο πονηροί: ξέρουν να ξεγλιστρούν, να καλύπτουν τα βήματά τους, να ζουν διπλές ζωές, να πουλούν έρωτες την ημέρα και να αλλάζουν πρόσωπο το βράδυ.
Η αλήθεια είναι ότι κανείς μας δεν είναι αλάνθαστος. Ίσως κάποιοι είναι απλώς πιο πονηροί: ξέρουν να ξεγλιστρούν, να καλύπτουν τα βήματά τους, να ζουν διπλές ζωές, να πουλούν έρωτες την ημέρα και να αλλάζουν πρόσωπο το βράδυ. Άλλοι ίσως να είναι δυστυχισμένοι, ανικανοποίητοι, φοβισμένοι να παραδεχτούν την αλήθεια τους. Και κάποιοι απλώς να είναι αυτό που όλοι ψιθυρίζουμε — μαλάκες.
Και κάποιοι απλώς να είναι αυτό που όλοι ψιθυρίζουμε — μ…ς.
Και όμως, το πρόβλημα δεν είναι αν το ζευγάρι έφταιξε. Έφταιξε. Το πρόβλημα είναι το μένος με το οποίο ριχτήκαμε να τους διαλύσουμε. Να μάθουμε κάθε λεπτομέρεια, να τους ξεγυμνώσουμε δημόσια, να χτίσουμε πάνω τους μια «ηθική» που στην πράξη δεν εφαρμόζουμε ούτε στα σπίτια μας. Και γιατί το κάνουμε; Γιατί μας βολεύει να κοιτάμε τα μικρά σκάνδαλα και να ξεχνάμε τα μεγάλα. Η ακρίβεια, η φτώχεια, η διαφθορά, η βία μένουν στο περιθώριο. Το σεξ — πάντα πρώτο τραπέζι.
Είπα ότι δεν θα ξαναασχοληθώ με το θέμα γι’ αυτό το λόγο δεν το έγραψα για να πάρω κλικ και όλα τα σχετικά.
Οι παλιοί έλεγαν «μην κρίνεις για να μην κριθείς». Σήμερα το ξεχάσαμε. Αντί για ενσυναίσθηση, έχουμε δάχτυλα έτοιμα να δείξουν τον ένοχο. Αντί για ανθρωπιά, έχουμε «παραδειγματισμό» σε μορφή ριάλιτι. Πρέπει να τελειώνει αυτό. Το λάθος να διορθώνεται από εκεί που πρέπει: τον νόμο και την υπηρεσία. Όχι από τα χέρια ενός κοινού που διψά για «αίμα» και φτηνό θέαμα. Γιατί όσο ξεφτιλίζουμε τον άλλον, χάνουμε λίγη λίγη τη δική μας αξιοπρέπεια.
Ας σοβαρευτούμε. Αν δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε, ας σωπάσουμε. Αλλιώς, δεν διαφέρουμε σε τίποτα από αυτούς που κρίνουμε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
