Δεν υπάρχει πόνος πιο βαθύς από αυτόν της μάνας που χάνει το παιδί της. Εκτός ίσως από τον πόνο της μάνας που για 20 ολόκληρα χρόνια δεν ξέρει πώς το έχασε. Που της λένε «αυτοκτόνησε» ενώ η καρδιά της φωνάζει πως δεν ήταν έτσι. Που την κοιτούν στα μάτια με οίκτο, την αποκαλούν, «υπερβολική», «κουραστική». Και όμως, εκείνη συνεχίζει.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Η Ανδριάνα Νικολάου δεν έπαψε ποτέ να ψάχνει για την αλήθεια του Θανάση. Γιατί δεν ήταν μόνο ο γιος της. Ήταν και η αξιοπρέπεια, η πίστη, η ελπίδα, η μάχη απέναντι σ’ ένα σύστημα που δεν ήθελε να δει. Δεν ήθελε να παραδεχτεί. Δεν ήθελε να αναλάβει. Σήμερα, η Δικαιοσύνη της έδωσε κάτι που για άλλους μοιάζει μικρό, αλλά για μια μάνα είναι τα πάντα: τα οστά του παιδιού της. Την ελευθερία να τα θάψει όπως του αξίζει. Όχι σε κουτιά, όχι φυλαγμένα από την Αστυνομία, όχι κατασχεμένα από μια αδιάφορη γραφειοκρατία. Αλλά στο χώμα που αναπαύεται η μνήμη και η αλήθεια.
Είκοσι χρόνια μετά τον χαμό του +Θανάση Νικολάου, το δικαστήριο αποφάσισε: τα οστά του επιστρέφουν στην οικογένεια.
Κανείς δεν μπορεί να της γυρίσει πίσω τον Θανάση. Κανείς δεν μπορεί να της σβήσει τα δάκρυα που κύλησαν αυτά τα 20 χρόνια. Όμως σήμερα, επιτέλους, μπορεί επιτέλους να δικαιωθεί. Η ανατροπή συνέβη όταν, μετά από τεσσεράμισι χρόνια, άνοιξαν τον τάφο του Θανάση και αποκαλύφθηκε η αλήθεια που είχε παραμείνει σιωπηλή για δεκαετίες. Η οικογένεια του Θανάση πέρασε χρόνια προσπαθώντας να βρει απαντήσεις για τις συνθήκες του θανάτου του, ενώ παράλληλα αγωνιζόταν να διαλευκάνει την υπόθεση που τους είχε στιγματίσει.Αυτό που μένει είναι να βρεθούν οι ένοχοι…
Γιατί η μάνα αυτή δεν είχε άδικο. Είχε δίκιο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
