Δεν είναι καθόλου εύκολο να ξεπεράσεις κάτι που σε πλήγωσε και σε έκανε να κλάψεις πολλές φορές, αυτό που σε ανάγκασε να πεις λόγια βαριά και να σκεφτείς πράγματα και καταστάσεις. Μια απώλεια, οποιανδήποτε απώλεια είναι ένας μικρός θάνατος…Πενθείς και κλαις προσπαθώντας να βγάλεις από μέσα σου αυτό που σε έκανε να πονέσεις.
Ξέρεις ότι πρέπει να προχωρήσεις και να μην δίνεις σημασία…Ότι πρέπει να επικεντρωθείς στην νέα πραγματικότητα, στην νέα σου ζωή….Θέτεις τους στόχους σου και προσπαθείς να τους υλοποιήσεις…Απασχολείς στο μυαλό σου για να μην σκέφτεται, να βλέπεις και να λυπάσαι…
Έρχεσαι αντιμέτωπος με τις φοβίες, τις ανασφάλειες σου και προσπαθείς να αποφύγεις να «συγκρουστείς» μαζί τους… Αλλά στο τέλος της ημέρας αυτό χρειάζεται, να «συγκρουστείς» με τις οποιονδήποτε ανασφάλειες σου και να τις δεις επιτέλους κατάματα για να μπορέσεις να απελευθερωθείς από αυτές.
Δεν θέλεις πλέον να τις «κουβαλάς», δεν σου ταιριάζουν και δεν τις χρειάζεσαι…Ξέρεις ποια είσαι, τι θέλεις, και γιατί κλαις για κάτι που έχασες. Δεν αναζητάς τους λόγους ούτε ψάχνεις τα γιατί…Δεν έχει πλέον σημασία…εάν ήθελε θα συνέχιζε να πορεύονταν μαζί σου…Τίποτε και κανέναν δεν αναγκάζουμε να μας ακολουθήσει στο δρόμο της ζωής μας, χωρίς να το θέλει…
Τα δακρύβρεχτα και οι υπερβολές δεν ταιριάζουν σε σένα…Ούτε τα πολλά λόγια που στο τέλος της ημέρας δεν χρειάζεται να ειπωθούν…Οι πράξεις μιλάνε περισσότερο από τα λόγια…Και αυτές οι πράξεις θα δείξουν και την πορεία …μια πορεία που δυστυχώς δεν καθορίζεις μόνο εσύ…