Ένα κείμενο που περιγράφει την κατάσταση στο χώρο του θέατρο αλλά και στους χώρους της τηλεόρασης, ανάρτησε σήμερα η Βίκυ Χατζηβασιλείου. Η γνωστή παρουσιάστρια περιγράφει με απλό τρόπο και καθαρή γλώσσα τα όσα συμβαίνουν ζητώντας να παραδοθούν οι «δράστες» στην κοινή γνώμη που θα τους καταδικάσει πιο αυστηρά.
Στην αρχή του κειμένου της η παρουσιάστρια αναφέρει ότι ο ασκός του Αιόλου έχει ανοίξει και απ’ έξω γράφει «θυματοποίηση». Λόγια γραμμένα από τη ψυχή της δείχνοντας μια κατάσταση που χρόνια ήταν κρυμμένη πίσω από τις πόρτες.
«Ο ασκός του Αιόλου έγραφε απ’ εξω “Θυματοποίηση”. Το περιεχόμενο ήταν παλιό, κοντά 20ετίας και είχε υποστεί αρκετή ζύμωση τόσα χρόνια εκεί μέσα, από τους μύκητες της υπομονής, της αγανάκτησης, της αρνητικής μνήμης. Τόσο που έσκασε με κρότο σε τηλεοράσεις, ίντερνετ, και υποσυνείδητα. Θύματα σεξουαλικής ή ψυχολογικής ή λεκτικής ή σωματικής κακοποίησης ανά την Ελλάδα, άντρες και γυναίκες, θυμούνται και μιλούν! Και ορθά πράττουν! Όπως είχα γράψει και σε προηγούμενο post μου, : “παραδώστε τους δράστες στην κοινή γνώμη! Αυτή θα τους δικάσει πιο αυστηρά!” Ανάμεσα σε αυτούς που κατονομάστηκαν δημόσια, αναγνωρίζω ψυχοπαθητικές συμπεριφορές, ανθρώπους με οριακές διαταραχές, που χρήζουν ψυχιάτρου! Οι οποίοι αντί να κάθονται σπίτι τους και να παίρνουν την αγωγή τους, κυκλοφορούν ανάμεσά μας, κάνουν θέατρα και παράγουν “ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ” ΜΕ ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΟ ΤΡΌΠΟ!
Σήμερα άρχισαν να εκτοξεύονται ολούθε τριγύρω και τα ….υποπροϊόντα της ζύμωσης του τηλεοπτικού ζυμομύκητα. Εκεί να δεις δυσωδία (όπως άλλωστε σε κάθε….μύκητα)! Συναισθηματικοί εκβιασμοί, ψυχολογικές εξοντώσεις, επαγγελματικοί αφορισμοί και εξορισμοί!… Δυσωδία! Σαν αυτή που αναδύεται χρόνια τώρα από τα κρεβάτια διευθυντών, παραδιευθυντών, προέδρων καναλιών, όταν τα ζεσταίνουν ανενδοίαστες (υποψήφιες ή νυν) παρουσιάστριες. Που κάνουν τη δουλειά ημών των υπολοίπων, που πορευόμαστε αυστηρά με τις επαγγελματικές μας ικανότητες και μόνο, δυσκολότερη, ενίοτε και ανύπαρκτη…
Και τώρα που έβαλα κι εγώ τον δικό μου….ζυμομήκυτα σ’ αυτό το βαρέλι-δίχως πάτο τελικά, περιμένω να δω τις -χημικές – αντιδράσεις. Όλες εσείς που περπατάτε ή περπατήσατε περήφανα και με αξιοπρέπεια την εργασιακή σας διαδρομή, που δεν τολμά κανείς να σας μεμφθεί ηθικά για το παραμικρό, που με επίγνωση χρειάστηκε να προσπαθήσετε πολύ περισσότερο από….κάποιες άλλες, εσείς που εμπιστεύεστε πάντα τις ικανότητες και τις αξίες σας, που έχετε και όλα τα άλλα…προσόντα αλλά δεν τα ξεπουλάτε στο χώρο εργασίας, εσείς με κατανοείτε! Εύχομαι μόνο να μην είμαστε η μειονότητα…
Άντε γιατί κάποια πράγματα πρέπει να μπαίνουν στη θέση τους! Ακούς Αίολε? Καλημέρα σας!»
