Τις πιο όμορφες διαδρομές τις κάναμε μαζί…Τότε που δεν υπήρχε ο κορονοϊος ούτε η αποφυγή της αγκαλιάς και των φιλιών…Τότε που όλος ο κόσμος ήταν ελεύθερος να εκφραστεί και να βγάλει προς τα έξω τα συναισθήματα του. Τότε που δεν είχαν «πέσει οι μάσκες» για να φανερωθούν αυτά που όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας, θα βλέπαμε μπροστά μας.
Τις πιο όμορφες διαδρομές τις έκανα μέσα στα μάτια σου…Σε αυτά τα μάτια που αγάπησα πολύ…Σε αυτά τα μάτια που με ταξιδεύαν και με πήγαιναν σε έναν κόσμο μαγικό, όχι απαραίτητα αγγελικό αλλά ένα δρόμο που παρόλο τις οποιεσδήποτε δυσκολίες μπορούσα να διάβω.
Και τώρα τι; Οι διαδρομές χάθηκαν, ή πρέπει πάντοτε η ελπίδα να εξακολουθεί να ζει;…Είναι κουραστικό να «τρέχεις» με ταχύτητα φωτός και να μην σε προλαβαίνω…Και άλλο τόσο να ξέρω ότι δεν υπάρχεις…Ότι έχεις χαθεί και έχεις εξαφανισθεί…Οι κουβέντες λιγοστές και τα λόγια περιττά…Όταν θέλεις κάτι να πεις, το λες και ας είναι φωναχτά.
Αυτές οι διαδρομές θα μου λείψουν πολύ…Σε αυτές που έμαθα εμένα και λίγο αργότερα και σένα…Αυτές οι διαδρομές θα είναι πλέον κενές και όταν όλο αυτό θα φύγει θα εξαφανιστεί, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι θα μείνουν μόνο αυτές οι διαδρομές…
