Σε έναν δημόσιο διάλογο γεμάτο φήμες, απόψεις και «έγκυρες» συστάσεις, η προσωπική εμπειρία μένει συχνά στο περιθώριο. Τη δική μου εμπειρία την απέκτησα όταν αποφάσισα, κόντρα στις συμβουλές φίλων και γνωστών, να επισκεφθώ το Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών (ΤΑΕΠ) του Απολλώνειου Ιδιωτικού Νοσοκομείου.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
«Μην πας εκεί, δεν εξυπηρετούν», «Θα χάσεις τον χρόνο σου»… ήταν μερικά μόνο από τα σχόλια που άκουσα. Κι όμως, όταν το σώμα πονά, το μυαλό σωπαίνει και το ένστικτο αναλαμβάνει δράση. Και το δικό μου, με οδήγησε εκεί – χωρίς δεύτερη σκέψη.Ναι, χρειάστηκε ώστε να βγουν τα αποτελέσματα. Το αναφέρω πρώτο, γιατί είναι και το μόνο αρνητικό σημείο αυτής της εμπειρίας. Ένα σημείο που δεν σχετίζεται με αδιαφορία ή έλλειψη επαγγελματισμού, αλλά με τη διαχρονική πίεση που δέχονται ακόμη και τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια. Θα ήταν ωφέλιμο να εξεταστεί το κατά πόσο το ΓεΣΥ περιορίζει τον αριθμό ασθενών που μπορούν να εξυπηρετηθούν ταυτόχρονα σε ΤΑΕΠ ιδιωτικών νοσοκομείων.
Η προσωπική εμπειρία έχει μεγαλύτερη αξία από κάθε καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη συμβουλή.
Το προσωπικό υποδοχής με υποδέχθηκε με ευγένεια. Οι νοσηλευτές στάθηκαν παρόντες και υποστηρικτικοί σε κάθε στάδιο της διαδικασίας. Ο κ. Μάριος, που είχε την ευθύνη της τάξης και της εισόδου, διαχειρίστηκε τον κόσμο με ηρεμία και ανθρώπινη προσέγγιση, μειώνοντας όσο γινόταν την ένταση της αναμονής.
Όταν ήρθε η σειρά μου, με εξέτασε η ιατρός Σκεύη. Αυτό που ξεχώρισα δεν ήταν μόνο η ευγένειά της, αλλά η υπευθυνότητά της. Αν και η πρώτη της εκτίμηση ήταν καθησυχαστική, δεν επαναπαύτηκε. Ζήτησε μια επιπλέον εξέταση, απλώς για να βεβαιωθεί ότι δεν διαφεύγει τίποτα. Μια στάση προσεκτική, ανθρώπινη και χωρίς ίχνος έπαρσης – σπάνια και αξιέπαινη.
Δεν γράφω αυτό το άρθρο για να εξυμνήσω ή να διαφημίσω κανέναν. Δεν έχω κανένα απολύτως συμφέρον. Το γράφω γιατί πιστεύω πως πρέπει να δίνουμε στους ανθρώπους –και στους οργανισμούς– το δικαίωμα να μας δείξουν ποιοι είναι, πριν τους καταδικάσουμε με βάση τη φήμη ή την εμπειρία κάποιου άλλου. Η εμπειρία μου στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Απολλώνειου Νοσοκομείου ήταν θετική. Όχι επειδή όλα κύλησαν ιδανικά, αλλά γιατί –μέσα σε μια πολύωρη αναμονή και μια δύσκολη ημέρα– ένιωσα ότι με αντιμετώπισαν με σεβασμό και φροντίδα. Κι αυτά τα δύο στοιχεία, καλό είναι να μην αποτελούν την εξαίρεση, αλλά τον κανόνα, σε κάθε γωνιά του συστήματος υγείας μας.
Αν έπρεπε να κρατήσω κάτι από όλη αυτή την εμπειρία, είναι το εξής: Η προσωπική εμπειρία έχει μεγαλύτερη αξία από κάθε καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη συμβουλή. Στο τέλος της ημέρας, ο καθένας μας έχει –και δικαιούται να έχει– τη δική του κρίση.Και ναι, όταν μοιράστηκα τη θετική μου εμπειρία από το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Απολλώνειου, ένας επαγγελματίας του χώρου μου απάντησε απλώς:
«Ίσως να ήσουν τυχερή.»
Ίσως. Ή ίσως απλώς να ήταν μια καλή μέρα για να αποδείξουν κάποιοι άνθρωποι ότι κάνουν σωστά τη δουλειά τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
