Ξύπνησα από ένα κακό όνειρο. Όχι, δεν ήταν προφητικό. Δεν το πιστεύω αυτό – ή τουλάχιστον προσπαθώ να μην το πιστεύω. Ήταν 5:30 το πρωί, με τη φωνή μου να σπάει την ηρεμία, και η σκέψη μου είχε ήδη πάρει φωτιά. Ίσως έφταιγε το κρύωμα που με ταλαιπωρεί τις τελευταίες μέρες. Ίσως ήταν το άγχος για κάτι που περιμένω. Ίσως – και αυτό με τρομάζει περισσότερο – να ήταν οι φόβοι μου, που παίρνουν μορφή όταν κλείνω τα μάτια. Δεν είμαι σίγουρη.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ό,τι κι αν ήταν, ένα είναι το σίγουρο: δεν ένιωθα καλά. Κι όχι σωματικά. Ήταν μια ανησυχία εσωτερική, βαθιά, δύσκολη να εξηγηθεί. Το κακό όνειρο δεν είχε να κάνει με μένα, αλλά με κάποιον που είναι το παν για μένα. Κι αυτό το κάνει πιο βαρύ. Κάπου εδώ, σκέφτομαι: τελικά, τι είναι ένα όνειρο; Μια τυχαία σύνθεση του υποσυνείδητου ή μήπως ένας καθρέφτης των φόβων και των ελπίδων μας; Δεν ξέρω. Λένε πως όταν δεις κάποιον που αγαπάς να παθαίνει κάτι κακό στον ύπνο σου, φεύγει το κακό από πάνω του. Λες; Ίσως. Αλλά προσωπικά δεν ψάχνω εξηγήσεις. Αυτό που ψάχνω είναι να νιώσω καλά.
Δεν ήταν ότι έφαγα κάτι βαρύ ή ότι έπεσα με έννοιες στο μυαλό – γιατί αυτά τα έχω ελέγξει. Ήταν κάτι άλλο, πιο αφανές. Και όταν κοιτάζω γύρω μου και βλέπω τόση κακία, τόση αλαζονεία και εγωισμό να κυκλοφορούν καθημερινά, δεν μπορώ να μη σκεφτώ: όλοι κάτι κουβαλάμε μέσα μας. Κάτι άγριο, κάτι θλιμμένο, κάτι που δεν λέγεται. Κι όμως, κάθε ένας από εμάς είναι ένα θαύμα. Μια μοναδική οντότητα που έχει δικαίωμα στο λάθος, στην αμφιβολία, στη δεύτερη ευκαιρία.
Δεν είμαστε τέλειοι. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τι θα φέρει η μέρα, πόσο μάλλον η ζωή. Κι αυτό με έχει κάνει να αλλάξω. Όχι γιατί μεγάλωσα, αλλά γιατί κατάλαβα. Έκανα λάθη. Κάποια γιατί νόμιζα πως τα δικαιούμαι. Κάποια γιατί ένιωθα ότι έχω δίπλα μου ανθρώπους που πίστευαν σε μένα. Ίσως να έκανα λάθος και σε αυτό. Δεν έχει σημασία πια. Αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι να αναρρώσω, να σταθώ ξανά όρθια και να αντιμετωπίσω τη μέρα με το κεφάλι ψηλά. Να κάνω αυτά που πρέπει. Να μην αφήσω το όνειρο να με καθορίσει. Γιατί, τελικά, κάθε μέρα που ξυπνάμε, είναι ένα μικρό θαύμα. Κι ας το προσπερνάμε.
Και ναι, όσο για τα σχέδια… Ο Θεός απλώς χαμογελά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
