Όταν μου έλεγαν ότι η σιωπή είναι χρυσός δεν το πίστευα, γιατί θεωρούσα ότι εάν δεν εκφράσεις φωναχτά αυτό που θέλεις τότε δεν πρόκειται κανείς να σε ακούσει. Όμως, με τα χρόνια νιώθω ότι η σιωπή είναι καλύτερη από το να μιλάς και να ρίχνεις αβγά στους τοίχους σε ανθρώπους που βασικά δεν θέλουν να ακούσουν, γιατί αυτό που θα τους πεις μπορεί να τους πληγώσει.

Είναι εκπληκτικό πως ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να μην εκφράζουν τα συναισθήματα τους και να επιλέγουν το δρόμο της σιωπής. Όμως κάποτε είναι και σωτήριο γιατί ο άλλος εάν δεν μπορεί να αντιληφθεί το πόσο πληγώνει τα άτομα γύρω του όταν μιλά είναι καλύτερα να σιωπά. Η σιωπή δεν έχει να κάνει εάν είσαι καλός ή κακός άνθρωπος, έχει να κάνει με την ηρεμία και τα συναισθήματα που νιώθεις για τον άλλον όταν δεν θέλεις να εξηγήσεις τους λόγους που κρατάς μια απέραντη σιωπή. Ίσως, γιατί θεωρείς ανούσιο πλέον να ασχοληθείς με άτομα που επαναλαμβάνουν συνεχώς τα ίδια πράγματα και ουσιαστικά δεν αλλάζουν τίποτε από την καθημερινότητα τους.

Εάν σε κάποιο σημείο και μετά επιλέξεις την σιωπή μπορεί κάλιστα μπορεί να αλλάξει και η ζωή σου. Η σιωπή δεν έχει να κάνει φυσικά με άτομα που σε σέβονται, σε αγαπούν και νοιάζονται για σένα αλλά με τα άτομα που θεωρούν και βάζουν τον εαυτό τους πάνω από όλα και από όλους. Ότι έχουν δίκιο σε όλα τα θέματα και προσπαθούν με το φέρσιμο τους να επιβάλλουν την όποια λάθος ή σωστή άποψή τους.

Η σιωπή δεν έχει να κάνει ακριβώς με το τι νοιώθει ο άλλος για σένα, απλά είναι κουραστικό να προσπαθείς να εξηγήσεις κάποια θέματα και να μην εισακούεσαι, ούτε να σου εξηγούν με ηλίθιες δικαιολογίες, γιατί στην τελική αυτοί που θέλουν να ακούσουν έχουν δίκιο σε ορισμένα θέματα. Γιατί εάν δεν φταις τότε υποστηρίζεις αυτά που λες παρόλο που στο τέλος βαριέσαι να ασχοληθείς περαιτέρω.

Για αυτό είναι καλύτερο να επιλέγεις τη σιωπή και να αφήνεις στο τέλος της ημέρας, το άλλον να καταλαβαίνει ότι θέλει. Όταν ο άλλος είναι κολλημένος στις ίδιες καταστάσεις δεν μπορεί εύκολα να ξεκολλήσει γιατί δεν τον αφήνουν τα συναισθήματα του, τότε εσύ “παραδίδεις” τα όπλα και επιλέγεις τη σιωπή. Όταν ο άλλος δεν θέλει να αντιληφθεί τα λάθη του, τότε ρίχνει ευθύνες σε όλους τους άλλους θεωρώντας ότι είναι καλύτερη η σιωπή δίνοντας δικαίωμα στον άλλο να σκεφτεί ότι θέλει. Όσο μυαλό κι’ εάν διαθέτει όσο κι’ να αγαπά…Και απλά παραμένεις στο παρασκήνιο και εκεί διαπιστώνεις ότι στην τελική όλες οι αλήθειες ή οι παράλογες σκέψεις σου βγαίνουν στην επιφάνεια…