Η έπαρση, η αλαζονεία, το παραλήρημα μονολόγου και ότι συναφή υπάρχει στην σημερινή κοινωνία  απλώνεται μεγαλοπρεπή μπροστά μας. Το συναντάμε στην καθημερινότητα μας, το ζούμε και το βιώνουμε, χωρίς ωστόσο να δίνουμε και ιδιαίτερη σημασία γιατί όπως είχε πει και μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελληνικού και παγκόσμιου πολιτισμού, ο Σωκράτης «τα άδεια σακιά τα φουσκώνει ο αέρας και τους ανόητους η έπαρση…».

Δεν ξέρω τελικά ποιος είναι περισσότερο το άδειο σακί, αυτός που πιστεύει ότι είναι εξυπνότερος από τους υπόλοιπους και προσπαθεί να κοροϊδέψει τον άλλον, αυτός που «παίζει» τον ανίδεο ή αυτός που δεν ασχολείται καθόλου με τον άλλον. Γιατί, χρειάζεται μεγάλη δύναμη να μην ασχοληθείς με κάποιον που σε ενδιαφέρει. Με ποιο δικαίωμα μιλάς σε ένα άγνωστο ουσιαστικά πρόσωπο για σένα για κάποιον που ενδεχομένως να είναι φίλος μαζί του και να του μιλάς με ύφος δέκα καρδιναλίων και με έπαρση… γιατί δίνεις  λανθασμένα συμπεράσματα και προσπαθείς, «παίζοντας» τον ιθύνοντα να προσβάλλεις τους γύρω σου με την αυθάδεια που σε διακατέχει;

Παραδείγματα στην καθημερινότητα μας πολλά και ανούσια που μπορεί να πληγώσουν τον άλλο γιατί και αυτό θεωρείται μορφή μπούλινγκ, κάτι που προφανώς κάποιοι μαθαίνουν στα παιδιά μας να σέβονται τους γύρω τους δεν το κατέχουν καθόλου. Όπως και να έχει όμως η ουσία είναι μια και μοναδική. Αυτό που κοροϊδεύεις σε κάποια φάση θα έρθει να σε βρει και θα γίνει ενδεχομένως εκεί που δεν σε περιμένει. Απρόσκλητα, προκλητικά και αβίαστα…Και τότε θα θυμηθείς να μην κρίνεις κανενός τη συμπεριφορά και πολύ περισσότερο των ανθρώπων που γνωρίζονται μεταξύ τους, είτε λίγο, είτε πολύ…

Αφορμή για το δικό μου παραλήρημα είναι μια φωτογραφία που μου έστειλαν και που δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχοληθώ, απλά μου έκανε εντύπωση, πώς πόσο εύκολα μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον…Δεν εμπλέκομαι στην προσωπική ζωή του άλλου…Γιατί, απλά είναι οι επιλογές του, σωστές ή λανθασμένες και όποια θέση κι’ εάν κατέχει…