Πρέπει να ήμουν στην εφηβεία όταν σε γνώρισα τυχαία από κοινούς γνωστούς. Μου έκαναν εντύπωση τα μάτια σου που ήταν γεμάτα με ειλικρίνεια και θετική ενέργεια. Όλο το βράδυ μετά την πρώτη συνάντηση, σε σκεφτόμουν. Ήξερα ότι δεν θα ξαναβρεθούμε ποτέ παρόλο που τα βλέμματα μας συναντήθηκαν στο αποχαιρετισμό.

Μετά από πολλά χρόνια σε συνάντησα ξανά, δεν ήταν στο ίδιο μέρος αλλά σε διαφορετικό χρόνο και σε άλλες καταστάσεις. Δεν ήταν τυχαία αυτή η φορά η συνάντησή μας και ήταν πλέον σε φιλικό επίπεδο. Κι’ όμως είχες το ίδιο σπινθηροβόλο βλέμμα με διαφορετική όμως όψη. Προσπάθησα να ερμηνεύσω αυτά τα μάτια και δεν τα κατάφερα. Ίσως οι καταστάσεις της ζωής είχαν πλέον διαμορφωθεί και γι’ τους δύο.

Δεν είμαστε πλέον οι έφηβοι με την ανεμελιά αλλά είχαμε δημιουργήσει μια ζωή διαφορετική από αυτήν που κάποτε ονειρευόμασταν. Όμως το βλέμμα ήταν το ίδιο και με «ταξίδευε» ακόμη στα εφηβικά μου χρόνια. Παρόλο, όμως που τα χρόνια είχαν περάσει, εσύ είχες παραμείνει ο ίδιος, αυτός που ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω τι σκεφτόσουν και πώς ενεργούσες σε όλες τις κινήσεις σου. Μπορεί να είχα γοητεύει στην πρώτη τυχαία συνάντηση, όμως εξακολουθούσα να ήθελα να σου έχω εμπιστοσύνη. Δεν τα κατάφερα, όμως παρόλο που αυτά τα μάτια δεν θα τα ξεχάσω ποτέ…

Όμως, μέσα από τα αυτά τα μάτια διαπίστωσα ότι όσο κι’ να θέλουμε να έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο, αυτό που έχει σημασία περισσότερο είναι οι πράξεις, γιατί είναι αυτές που καθορίζουν τις σχέσεις. Όταν οι πράξεις δείχνουν εντελώς αντίθετα πράγματα από ότι δείχνουν τα μάτια τότε απλά προχωρείς στην επομένη τυχαία συνάντηση, εάν και εφόσον ποτέ θα γίνει…