Η δική μου μητέρα δεν μοιάζει με τις άλλες, έτσι θέλω να πιστεύω και έτσι είναι. Γιατί, θεωρώ ότι είναι η καλύτερη. Εγωιστικό μεν, αλλά τι να κάνουμε έτσι είναι τα πράγματα. Κι’ όποιος έχει τις αμφιβολίες του δεν με ενδιαφέρει γιατί κανένας δεν γνωρίζει καλύτερα από εμένα τις συνθήκες που η ίδια μεγάλωσε ή μεγάλωσα εγώ.

Κανένας από όλους στο περίγυρο μου δεν ξέρει ποιες ενδεχομένως θυσίες έκανε για μένα ή ακόμη με ποιους τρόπους, μου έδωσε την κατάλληλη ανατροφή. Όταν εκείνη με έφερε στον κόσμο, όπως τις περισσότερες μητέρες δεν ήξεραν ότι ξεκινούν οι δικές τους ευθύνες και ότι έπρεπε να κάνουν κάποιες «θυσίες». Κανένας δεν γνωρίζει τον τρόπο που αγωνίστηκε να τα φέρει εις πέρας οικονομικά ούτε εάν παραμέλησε στην άκρη την προσωπική της ζωή.

Μητέρα μια λέξη που περικλείει όλα αυτά που έχουμε κρυμμένα μέσα στην καρδιά μας και προσπαθούμε να εκφράσουμε με ποικίλους τρόπους. Που μόνο όταν την έχουμε κοντά μας μπορούμε να δείξουμε τον αληθινό μας εαυτό και μόνο σε εκείνη μπορούμε να κλάψουμε στο ώμο της και να μοιραστούμε την χαρά μας… Που εκφραζόμαστε όπως θέλουμε γιατί ξέρουμε ότι για εκείνη είμαστε απλά το μωρό της και ότι δεν θα μας παρεξηγήσει για οτιδήποτε και να πούμε. Γιατί έτσι, τουλάχιστον είναι η δική μου μαμά και με έμαθε ότι στην ζωή πρέπει να αγωνιζόμαστε για τα θέλω μας, χωρίς κακίες, πισώπλατες μαχαιριές με σεβασμό προς τους γύρω μας και πάνω από όλα τον εαυτό μας.

Μπορεί ενδεχομένως να ακούγονται κάποια θέματα αφελή και ανούσια αλλά ο τρόπος που μεγαλώνεις τα παιδιά σου οφείλεις να τους μαθαίνεις σημαντικές λέξεις όπως σεβασμός, ειλικρίνεια και συναίσθηση.  Να τους διδάσκεις ότι στην ζωή υπάρχουν αναποδιές αλλά πρέπει να προχωράς και να μην καταθέτεις τα όπλα και να μην αναλώνεις τις δυνάμεις σου σε μικρότητες και να ξέρεις πώς να συμπεριφέρεσαι σε κάθε άνθρωπο που γνωρίζεις στην πορεία της ζωής σου… Και πάνω από όλα να ξέρεις μέχρι που μπορούν να φτάσουν τα δικά σου όρια και των άλλων. Αυτή είναι η δική μου, η μαμά που μπορεί να είναι μακριά αλλά είναι τόσο κοντά σε μένα…