Εκεί που δεν το περιμένεις σου έρχεται ξαφνικά μια “κεραμίδα” στο κεφάλι και διαπιστώνεις ότι όσα είχαν ειπωθεί έως σήμερα ήταν ένα ψέμα, μια ψευδαίσθηση, ένας παραλογισμός. Μια φαντασία που ξεπερνά την πραγματικότητα… Και κάθεσαι και αναλογίζεσαι τι έφταιξε και γιατί. Και ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι κανένας δεν φταίει παρά μόνο ο χρόνος, η συνήθεια.

Και ευελπιστείς ότι θα έρθει κάτι άλλο πιο μεγάλο, κοιτάζεις με αισιοδοξία το δρόμο που προσπαθείς να χαράξεις και να αφήσεις πίσω σου αυτά που ενδεχομένως σε πλήγωσαν.  Και χαμογελάς όπως το μικρό παιδί που του έδωσαν πίσω τις σοκολάτες του, γιατί ήταν καλό παιδί. Και ελπίζεις, και ονειρεύεσαι και αφήσεις πίσω σου όλους αυτούς που σε πλήγωσαν γιατί ουσιαστικά δεν σε έμαθαν ποτέ κι’ ας πίστευαν το αντίθετο.

Τώρα απλά κάθεσαι και αναλογίζεσαι τι έφταιξε και γιατί…Όμως, δεν βρίσκεις την αιτία γιατί δεν θέλεις να παραδεχτείς ότι όλα αλλάζουν με το χρόνο και χάνονται. Τίποτε, τελικά σε αυτή την ζωή δεν είναι σταθερό ούτε και μόνιμο…Αυτό που είναι μόνο σταθερό είναι ο ίδιος μας, ο εαυτός, και πάλι και αυτός αλλάζει με βάση τις καταστάσεις που θα αντιμετωπίσει… Τα πάντα ρει και αυτό είναι αλήθεια… Τα πάντα κυλούν και φεύγουν όπως το νερό στο ποτάμι και μαζί του μπορεί να πάρει όλες τις ακαθαρσίες που θα βρει στο πέρασμα του…

Λένε ότι εάν κλείσει μια πόρτα ανοίγει μια καγκελόπορτα… Δεν ξέρω εάν είναι παρηγορητικό ή απλά αληθινό. Αυτό που ξέρω είναι όταν  χάσεις κάτι που αγάπησες με όλο σου το είναι… τότε οι πληγές τουλάχιστον για λίγο καιρό είναι νωπές. Και πότε δεν ξεχνάς όσο κι’ το προσπαθήσεις…Όμως, αυτό που μένει είναι απλά είναι οι αναμνήσεις, καλές ή κακές δεν έχει καμιά σημασία.

Τελικά καλά λένε ότι όταν πάθεις, θα μάθεις…Ποια είναι τα δικά σου λάθη, και πότε πρέπει να προχωράς παραπέρα…Και εκεί που δεν το περιμένεις σου έρχεται μια “κεραμίδα” στο κεφάλι που όσο και να προσπαθήσεις να την αποφύγεις, δεν μπορείς τελικά να ξεφύγεις…Γιατί, απλούστατα, σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις και δεν πιστεύεις ότι θα σου συμβεί…