Όπου κι’ να πάς, ότι και να κάνεις αυτό που μένει πάντοτε στο μυαλό σου είναι οι θύμισες, αυτές που έχουν καρφωθεί μέσα στην σκέψη σου και δεν λένε να σβήσουν. Όλα αυτά που έζησες, που βίωσες που κάθε στιγμή της ζωής σου, λάτρεψες και δεν ήθελες ποτέ να αφήσεις. Κι’ όμως, όταν τα είχες δεν τα εκτίμησες, δεν τα λάτρεψες, δεν τα θωράκισες, κι τώρα σου έχουν μείνει μόνο οι θύμισες.

Δεν βρήκες ακόμη, το λάθος…Τόσο εύκολα κυλούν τα χρόνια και φεύγουν κανένας δεν μας το είχε πει. Που ο χρόνος αμείλικτος φεύγει και δεν ξαναέρχεται. Να νοσταλγούμε κάποιες άλλες εποχές μαγικές και ουσιαστικές.  Να μας κάνει να διερωτόμαστε, ποιο άραγε ήταν τελικά το σωστό και ποιο το λάθος για την κάθε περίοδο της ζωής μας, που όταν την αναλογιζόμαστε άλλοτε γελάμε και άλλοτε ένα πικρό παράπονο φαίνεται στο πρόσωπο μας.

Όλα αυτά που μας θυμίζουν τα όσα ζήσαμε ακόμη είναι αποτυπωμένα μέσα στο μυαλό μας. Δεν ξεχνάμε και ποτέ δεν θα αφήσουμε τον χρόνο τον αμείλικτο να ξεχάσει, γιατί εάν το κάνουμε αυτό, τότε ο χρόνος θα σταματήσει και δεν θα έχουμε πλέον ψυχή ούτε παλμό. Μια παράσταση τα λέει όλα…Και εκεί βλέπεις πρόσωπα από τα χρόνια που έζησες κι’ εσύ πάνω στην σκηνή.

Χρόνια νοσταλγικά όχι για σένα την ίδια αλλά για δικούς σου ανθρώπους που η απουσία τους είναι αισθητή. Πενήντα χρόνια πέρασαν από τότε που πάνω στην σκηνή έβλεπες κοντινά σου πρόσωπα, έστω και εικονικά, έστω και από φωτογραφίες. Και τώρα, εσύ μπαίνεις στην θέση του πρωταγωνιστή και θυμάσαι ότι πάνω στην σκηνή κάποια γνώριμα πρόσωπα γνώρισαν την επιτυχία. Μέσα από τα πρόσωπα των θεατρόφιλων θυμάσαι ότι και εσύ έζησες μια άλλη εποχή.

Και σήμερα είσαι απών από αυτή την σκηνή που κάποτε γεύτηκες το χειροκρότημα…και ήθελες να είσαι εκεί αλλά δεν μπορούσες. Ήθελες να δεις, να νοιώσεις σε κάθε κύτταρο του κορμιού σου για άλλη μια φορά την επιτυχία. Αλλά η θέση σου είναι άδεια, γιατί απλά πλέον δεν μπορείς. Τα φώτα της ράμπας για σένα έχουν κλείσει τουλάχιστον σε αυτό το κομμάτι της ζωής σου και τώρα απλά ζεις με τις θύμισες και τις αναμνήσεις. Και όμως, ακόμη προσπαθείς να πάρεις έστω και για λίγο αυτό το κομμάτι που σου αντιστοιχεί…Πριν πέσουν για πάντα τα φώτα της σκηνής…