Περιττές οι κουβέντες, τα παχιά λόγια και οι υποσχέσεις…Από εδώ και πέρα,  όλα θα γίνονται πράξεις. Κι’ εάν ο άλλος θέλει να ακολουθήσει θα το κάνει χωρίς δικαιολογίες και υπεκφυγές. Υπάρχει κάποια στιγμή στην ζωή μας που κουραζόμαστε να ακούμε συνεχώς τα ίδια πράγματα, τις ίδιες υποσχέσεις, και να κάνουμε τα ίδια λάθη.

Σε κάποια στιγμή όλα φτάνουν στο τέρμα τους και τραβάς μια μεγάλη κόκκινη γραμμή (όπως λέει και η Νατάσα Θεοδωρίδου) και συνεχίζεις πάρα κάτω. Οι δικαιολογίες του τύπου δεν, μήπως πρέπει, και δεν μπορώ; δεν χωράνε στο λεξιλόγιο σου και της αντικαθιστάς με νέες, όπως θα το κάνω, θα πετύχω και θα ονειρευτώ.

Γύρω σου, τότε επιλέγεις να έχεις άτομα που πιστεύουν σε σένα και θέλουν να σε δουν να προχωράς. Δεν σε επικρίνουν για τα οποιαδήποτε λάθη σου και είναι δίπλα σου, διακριτικά λέγοντας την γνώμη τους χωρίς να σε υποτιμούν και σε υποβιβάζουν. Γιατί, όταν λες την άποψή σου για κάτι που ενδεχομένως δεν σε αφορά και ούτε είσαι γνωστής του αντικειμένου τότε μπορείς να το κάνεις με πολύ αγάπη για να δώσεις του άλλου να καταλάβει τι θέλεις να του πεις και όχι να τον πληγώνεις και να τον προσβάλλεις.

Τα λόγια είναι πολύ σημαντικό  το πώς πρέπει να ειπωθούν στον κάθε έναν από εμάς και ποτέ είναι η κατάλληλη στιγμή να το πράξει κάποιος. Είναι σημαντικό να λέγονται σε αυτόν που θέλει πραγματικά να τα ακούσει και όχι σε αυτόν που ενδεχομένως που κλείνει τα αυτιά σε οποιανδήποτε άποψη. Δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να περιμένουμε τίποτε και κανέναν και ούτε έχουμε την πολυτέλεια να «παίζουμε» «παιχνίδια».

Και για αυτό προχωράμε και ανοίγουμε το στόμα εκεί, που πρέπει και χρειάζεται…εκεί που ξέρουμε καλά, ότι τα λόγια μας δεν θα παρεξηγηθούν και δεν θα διαστρεβλωθούν…γιατί θέλουμε πλέον να ασχοληθούμε με αυτούς και μόνο που μας «ανέχονται» και αγαπούν. Και αφήνουμε πίσω όλα αυτά τα λόγια να χαθούν στον άνεμο και να σβήσουν…